เพื่อนหลอน

เพื่อนหลอน

นวนิยายเรื่องนี้ เขียนขึ้นจากเรื่องจริง

ผู้เขียน พงษ์พันธ์ พุทธคุณ ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

โค้ง

ปี 2545ป้าของผมกำลังสับเนื้อทำอาหารมื้อเย็นจู่ๆเสียงระเบิดดังกึกก้องไปท่วมหมู่บ้าน  ป้านั่งตะลึ่ง มีดค้างอยู่ในมีอเหนือเขียง ท่ามกลางความตกใจ พ่อของผมเข็นมอไซด์ออกมา ผมขอตามไปด้วย พ่อไม่พูดอะไร ผมกระโดดขึ้นซ้อนท้ายพ่อบึ้นรถไปที่บ้านลุงไทร ผัวป้าผม ลุงเปิดประตูโรงเก็บรถ เข็นรถสามล้อออกมา เราขับรถตามกันไปที่ต้นเสียงนั่นเราฝ่าความมืดและเหน็บหนาวไปที่ถนนสายหลัก วิ่งรถไปตามทาง ตรงมุมถนนโค้ง ซึ่งรอบข้างเป็นป่ายูคาริปตัส และเนื้อที่เล็กๆตั้งเสาโทรศัพท์ของปู่ผม มีแสงไฟหน้ารถหลายสิบคันกระพริบวอมแวมเราขับตรงไปที่กลุ่มแสงไฟและเราก็เห็น ซากรถมอไซด์สองคันพังยับ เจ้าของรถถูกขนขึ้นรถหายไปจากบริเวณนั้นเรียบร้อยแล้วตอนนั้น ผู้ใหญ่ยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่สักพักแล้วเราก็แยกย้ายกันกลับผมหันหลังกลับไปมองริมถนนขณะรถกำลังวิ่งออกไปรองเท้าผ้าใบสีขาวหม่นข้างหนึ่งวางทิ้งอยู่ตรงนั้น ผมหันกลับไปซุกหน้าเข้าที่แผ่นหลังของพ่อ และกอดเอวแน่นๆ

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา