Intersection Series : The Brutal Green (นครสะพรึง)

Intersection Series : The Brutal Green (นครสะพรึง)

ฉันกระชับปืนในมือไว้แน่น พยายามเล็งให้ถูกชาวเมืองที่กรูกันเข้ามา นครใต้น้ำนี่มันแสนวิปริต นิ้วของฉันลั่นไกออกไปสามสี่นัด กระสุนจากปืนยิงตะปูถูกชาวเมืองที่ติดสารหลายคน พวกเขาล้มลง และเริ่มลุกขึ้นวิ่ง......อีกครั้ง.....

ผู้เขียน พี่กาบ ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

1 fathom* : Sinking

                       

            เสียงน้ำหยดดังก้องกังวานไปทั่ว... ฉันค่อยๆเอาแขนยันพื้นเพื่อทรงตัวลุกขึ้น ภาพที่เห็นซ้อนกันเหมือนฉันกำลังเมาเหล้า เพรียงหินเกาะตัวแน่นอยู่ใต้ฝ่ามือทำให้รู้สึกเจ็บเมื่อสัมผัส กลิ่นเหม็นอับชื้นฟุ้งกระจายอยู่รอบ ฉันปวดหัวเหมือนโดนเอามีดเจาะทะลวงเข้าไป โค้ทของฉันเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ ฉันอยู่ที่ไหนกัน.... ที่นี่คือที่ไหน....

            ฉันพยายามควานหาอาวุธหรืออะไรก็ได้ที่มีประโยชน์ตามสัญชาตญาณ ความมืดคืออุปสรรคอย่างแรกที่ฉันพบเจอ มันทำให้ฉันมองอะไรไม่เห็นเลย ถึงแม้จะเห็นอยู่บ้างแต่ก็สลัวจนทำให้ปวดตา แสงเพียงน้อยนิดส่องลอดออกมาจากมู่ลี่ที่ถูกติดตรึงอยู่กับหน้าต่าง.... กึก! มือของฉันสะดุดควานเจออะไรบางอย่างเข้าที่พื้นขณะก้มตัวคลานหา มันมีไฟสีแดงๆกะพริบอยู่บนหัว หวังว่าคงไม่ใช่ระเบิดหรือไดนาไมท์นะ... "ซ่าส์..... ฮะ...ฮะโ...ฮะโหล...." เสียงคนดังออกมา อื้ออึงเหมือนเสียงแมลงวันเป็นฝูง  มันเป็นวิทยุ วิทยุจริงๆด้วย... "เธอหายมึนแล้วใช่มั้ย ? ตอบสิ " เสียงหญิงคนหนึ่งพยายามโต้ตอบกับฉัน... "ค่ะ...ค่ะ" ฉันตอบแบบขอไปที "เอาล่ะ เคธี่" โอ พระเจ้า...เธอรู้ชื่อของฉันด้วย...                        

            "ฉันชื่อ บริจด์เก็ท เทนเน็นบัม เธออยากรอดใช่มั้ย ?" เธอแนะนำตัวเองและถามฉันแปลกๆอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ปราถนาที่จะรอดตามเธอบอก แต่..รอดจากอะไรล่ะ?  "ค่ะๆ" "ก่อนอื่น" เทนเน็นบัมเปรย "เธอต้องมองหาช่องระบายอากาศ มันเป็นรูขนาดใหญ่ ฉันคิดว่าเธอน่าจะมุดเข้าไปได้ มุดเข้าไป มุดไปเรื่อยๆจนเจอทางออกอีกด้านหนึ่ง" ฉันเหน็บวิทยุไว้ที่เอว แล้วเริ่มเอามือลูบตามผนังที่เต็มไปด้วยรามั่วๆ บางครั้งสะดุดกับตัวปลิงและปะการังด้วย ยอดแหลมของมันแทงมือฉันจนแสบไปหมด ฉันลูบไปรอบๆห้องจนเจอรู้โหว่ขนาดใหญ่ที่เทนเน็นบัมบอก ฉันออกแรงยกตัวขึ้นเพื่อมุดเข้ารูอากาศ ฝุ่นติดเปื้อนเต็มฝ่ามือ มันแคบมาก แต่โชคดีที่มันพอดีกับตัวของฉัน เลยไม่มีปัญหาอะไร หญิงลึกลับคอยบอกทางฉันเรื่อยๆจนฉันเจอแสงสว่าง...

            ฉันปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า น้ำตาของฉันแทบไหลออกมาเมื่อรู้ว่าฉันได้ออกจากอุโมงค์บ้าๆนี่ แต่น้ำตาของความปิติก็เหือดแห้งเมื่อฉันต้องเจอสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่ารอบกาย...

            โดมกระจกขนาดมหึมาครอบตัวฉันอยู่... แมงกะพรุนเรืองแสงสีชมพูฝูงหนึ่งแหวกว่ายเล่นกระแสน้ำอยู่ด้านนอก สาหร่ายทะเลสีเขียวอมเหลืองกอหนึ่งทอดตัวไหวตัวพริ้วอยู่ด้านนอก ฉันอยู่ใต้ทะเล.... ใต้ทะเลจริงๆ.... ลึกมากเสียด้วย เพราะฉันแทบไม่เห็นแสงอาทิตย์จากเบื้องบนเลย

             "ตอนนี้เธอเห็นแล้วใช่มั้ย... ว่าเธออยู่ที่ไหน..." เทนเน็นบัมพูดผ่านคลื่นเสียงวิทยุ ฉันไม่มีคำตอบให้เธอเลย.... มันแปลกมากจริงๆ ฉันอยู่ใต้ทะเลหรือเนี่ย...

"ก่อนอื่นที่ฉันจะให้เธอหนีออกจากคุกนั่น ฉันแนะนำให้เธอหาปืน ที่นี่ไม่ได้มีเธออยู่คนเดียว" ฉันเริ่มเคลือบแคลงใจหญิงคนนี้น้อยลงนิดหน่อย ฉันตั้งความหวังไว้ว่าเธอจะเป็นคนที่ฉันไว้ใจได้....             

 

*เฟธอม (fathom) คือหน่วยวัดของระดับน้ำทะเลโดย 1  เฟธอม เท่ากับ 6 ฟุต แต่ในที่นี้ใช้เป็นชื่อบทของนิยาย 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา