ดาวดาริน : The idol

ดาวดาริน : The  idol

"ดาวดาริน" หญิงผู้ประสบความสำเร็จในงานออกแบบก้าวเข้าสู่เวทีระดับโลกได้เป็นบรรณาธิการนิตยสารแฟชั่นชื่อดังทีมียอดขายสูงสุด ท่ามกลางความเคลือบแคลงสงสัยของผู้คน... ชีวิตที่ผ่านความยากลำบาก ต่อสู้กับความแร้นแค้นกฎแห่งกรรมเธอจะแก้ปั

ผู้เขียน ภาริดา(janetoto) ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 ความเป๋นไป
หน้า : 2 บทนำ เทพธิดาเดินดิน ตอนที่ 1 มหัศจรรย์แห่งความยากจน
หน้า : 3 บทที่ 3 เสื้อขาวประโปรงน้ำเงิน
หน้า : 4 บทนำ เทพธิดาเดินดิน
หน้า : 5 บทนำ เทพธิดาเดินดิน
หน้า : 6 บทนำ เทพธิดาเดินดิน
หน้า : 7 บทนำ เทพธิดาเดินดิน
หน้า : 8 บทที่ 1 แรงบันดาลใจ
หน้า : 9 บทที่ 1 แรงบันดาลใจ
หน้า : 10 บทที่ 1 แรงบันดาลใจ
หน้า : 11 บทที่ 1 แรงบันดาลใจ
หน้า : 12 บทที่ 2 พลังแห่งน้ำใจ
หน้า : 13 บทที่ 2 พลังแห่งน้ำใจ
หน้า : 14 บทที่ 2 พลังแห่งน้ำใจ
หน้า : 15 บทที่ 15 คืนถิ่น (ตอนจบ)
หน้า : 16 บทที่ 2 พลังแห่งน้ำใจ
หน้า : 17 บทที่ 3 เสื้อขาวประโปรงน้ำเงิน
หน้า : 18 บทที่ 3 เสื้อขาวประโปรงน้ำเงิน
หน้า : 19 บทที่ 3 เสื้อขาวประโปรงน้ำเงิน
หน้า : 20 บทที่ 3 เสื้อขาวประโปรงน้ำเงิน
หน้า : 21 บทที่ 4 บันไดสู่ความฝัน
หน้า : 22 บทที่ 4 บันไดสู่ความฝัน
หน้า : 23 บทที่ 4 บันไดสู่ความฝัน
หน้า : 24 บทที่ 4 บันไดสู่ความฝัน
หน้า : 25 บทที่ 4 บันไดสู่ความฝัน
หน้า : 26 บทที่ 4 บันไดสู่ความฝัน
หน้า : 27 บทที่ 4 บันไดสู่ความฝัน
หน้า : 28 บทที่ 4 บันไดสู่ความฝัน
หน้า : 29 บทที่ 5 สู่แดนศิวิไลซ์
หน้า : 30 บทที่ 5 สู่แดนศิวิไลซ์
หน้า : 31 บทที่ 5 สู่แดนศิวิไลซ์
หน้า : 32 บทที่ 5 สู่แดนศิวิไลซ์
หน้า : 33 บทที่ 5 สู่แดนศิวิไลซ์
หน้า : 34 บทที่ 5 สู่แดนศิวิไลซ์
หน้า : 35 บทที่ 5 สู่แดนศิวิไลซ์
หน้า : 36 บทที่ 5 สู่แดนศิวิไลซ์
หน้า : 37 บทที่ 6 ปริศนาสู่ฝัน
หน้า : 38 บทที่ 6 ปริศนาสู่ฝัน
หน้า : 39 บทที่ 6 ปริศนาสู่ฝัน
หน้า : 40 บทที่ 6 ปริศนาสู่ฝัน
หน้า : 41 บทที่ 6 ปริศนาสู่ฝัน
หน้า : 42 บทที่ 6 ปริศนาสู่ฝัน
หน้า : 43 บทที่ 6 ปริศนาสู่ฝัน
หน้า : 44 บทที่ 6 ปริศนาสู่ฝัน
หน้า : 45 บทที่ 6 ปริศนาสู่ฝัน
หน้า : 46 บทที่ 6 ปริศนาสู่ฝัน
หน้า : 47 บทที่ 6 ปริศนาสู่ฝัน
หน้า : 48 บทที่ 6 ปริศนาสู่ฝัน
หน้า : 49 บทที่ 6 ปริศนาสู่ฝัน
หน้า : 50 บทที่ 7 พอเพียงอย่างอบอุ่น
หน้า : 51 บทที่ 7 พอเพียงอย่างอบอุ่น
หน้า : 52 บทที่ 7 พอเพียงอย่างอบอุ่น
หน้า : 53 บทที่ 7 พอเพียงอย่างอบอุ่น
หน้า : 54 บทที่ 7 พอเพียงอย่างอบอุ่น
หน้า : 55 บทที่ 7 พอเพียงอย่างอบอุ่น
หน้า : 56 บทที่ 8 ความมีวินัยมีผลอันใดหรือ
หน้า : 57 บทที่ 8 ความมีวินัยมีผลอันใดหรือ
หน้า : 58 บทที่ 8 ความมีวินัยมีผลอันใดหรือ
หน้า : 59 บทที่ 8 ความมีวินัยมีผลอันใดหรือ
หน้า : 60 บทที่ 8 ความมีวินัยมีผลอันใดหรือ
หน้า : 61 บทที่ 8 ความมีวินัยมีผลอันใดหรือ
หน้า : 62 บทที่ 8 ความมีวินัยมีผลอันใดหรือ
หน้า : 63 บทที่ 8 ความมีวินัยมีผลอันใดหรือ
หน้า : 64 บทที่ 8 ความมีวินัยมีผลอันใดหรือ
หน้า : 65 บทที่ 8 ความมีวินัยมีผลอันใดหรือ
หน้า : 66 บทที่ 9 สู่ฝันขั้นต้น ตอนที่ 2 บนเส้นทางแห่งความฝัน
หน้า : 67 บทที่ 9 สู่ฝันขั้นต้น
หน้า : 68 บทที่ 9 สู่ฝันขั้นต้น
หน้า : 69 บทที่ 9 สู่ฝันขั้นต้น
หน้า : 70 บทที่ 9 สู่ฝันขั้นต้น
หน้า : 71 บทที่ 9 สู่ฝันขั้นต้น
หน้า : 72 บทที่ 9 สู่ฝันขั้นต้น
หน้า : 73 บทที่ 10 บนเส้นทางแห่งกลีบกุหลาบ
หน้า : 74 บทที่ 10 บนเส้นทางแห่งกลีบกุหลาบ
หน้า : 75 บทที่ 10 บนเส้นทางแห่งกลีบกุหลาบ
หน้า : 76 บทที่ 10 บนเส้นทางแห่งกลีบกุหลาบ (นาทีทอง)
หน้า : 77 บทที่ 10 บนเส้นทางแห่งกลีบกุหลาบ (นาทีทอง)
หน้า : 78 บทที่ 10 บนเส้นทางแห่งกลีบกุหลาบ (นาทีทอง)
หน้า : 79 บทที่ 11 บางอย่างที่เกิดขึ้น
หน้า : 80 บทที่ 11 บางอย่างที่เกิดขึ้น
หน้า : 81 บทที่ 11 บางอย่างที่เกิดขึ้น
หน้า : 82 บทที่ 11 บางอย่างที่เกิดขึ้น
หน้า : 83 บทที่ 11 บางอย่างที่เกิดขึ้น
หน้า : 84 บทที่ 11 บางอย่างที่เกิดขึ้น
หน้า : 85 บทที่ 11 บางอย่างที่เกิดขึ้น
หน้า : 86 บทที่ 11 บางอย่างที่เกิดขึ้น
หน้า : 87 บทที่ 11 บางอย่างที่เกิดขึ้น
หน้า : 88 บทที่ 12 บนขบวนการแห่งความร่ำรวย
หน้า : 89 บทที่ 12 บนขบวนการแห่งความร่ำรวย
หน้า : 90 บทที่ 12 บนขบวนการแห่งความร่ำรวย
หน้า : 91 บทที่ 12 บนขบวนการแห่งความร่ำรวย
หน้า : 92 บทที่ 12 บนขบวนการแห่งความร่ำรวย
หน้า : 93 บทที่ 12 บนขบวนการแห่งความร่ำรวย
หน้า : 94 บทที่ 12 บนขบวนการแห่งความร่ำรวย
หน้า : 95 บทที่ 13 มรดก
หน้า : 96 บทที่ 13 มรดก
หน้า : 97 บทที่ 13 มรดก
หน้า : 98 บทที่ 13 มรดก
หน้า : 99 บทที่ 13 มรดก
หน้า : 100 บทที่ 13 มรดก
หน้า : 101 บทที่ 14 สู่แดนไกล
หน้า : 102 บทที่ 14 สู่แดนไกล
หน้า : 103 บทที่ 14 สู่แดนไกล
หน้า : 104 บทที่ 14 สู่แดนไกล
หน้า : 105 บทที่ 14 สู่แดนไกล
หน้า : 106 บทที่ 14 สู่แดนไกล
หน้า : 107 บทที่ 14 สู่แดนไกล
หน้า : 108 บทที่ 14 สู่แดนไกล
หน้า : 109 บทที่ 15 คืนถิ่น
หน้า : 110 บทที่ 15 คืนถิ่น
หน้า : 111 บทที่ 15 คืนถิ่น
หน้า : 112 บทที่ 15 คืนถิ่น
หน้า : 113 บทที่ 15 คืนถิ่น
หน้า : 114 บทที่ 15 คืนถิ่น
หน้า : 115 บทที่ 15 คืนถิ่น
หน้า : 116 บทที่ 15 คืนถิ่น
หน้า : 117 บทที่ 15 คืนถิ่น
หน้า : 118 บทที่ 15 คืนถิ่น
หน้า : 119 บทที่ 15 คืนถิ่น
หน้า : 120 บทที่ 15 คืนถิ่น

บทที่ 2 พลังแห่งน้ำใจ

       ดวงตะวันลาลับ มิดจมดิ่งหายไปในน่านน้ำ ยังเหลือไว้เพียงแสงสลัวๆ ใกล้พลบค่ำ ฝูงนกกาที่ออกไปหาอาหาร ต่างบินกลับรังนอนเรียบร้อยแล้ว บรรดาเหล่าชาวประมง ต่างอาบน้ำอาบท่า กินข้าวกินปลา แต่มิได้ตระเตรียมเข้านอนพักผ่อนแต่อย่างใด หากแต่เป็นเวลาดี ที่จะต้องเตรียมออกไปหาปลา ในแม่น้ำมังกรของพวกเขา เพื่อหาเลี้ยงชีพ เลี้ยงลูก เลี้ยงหลาน เลี้ยงเหลน กันมาตั้งแต่รุ่น ปู่ ย่า ตา ทวด อย่างเคยชิน เสมือนแม่น้ำแห่งนี้ คือชีวิต คือจิตใจ คือความผูกพัน

 

       ผู้ใหญ่วังกับดาวดารินเดินทางมาถึงหอกระจายข่าว ซึ่งตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบางปะกง อยู่ใกล้ๆ กับบ้านผู้ใหญ่วัง หอกระจายข่าวเป็นโรงไม้กลางเก่ากลางใหม่ อยู่ใต้หลังคาสังกะสี มีเนื้อที่ประมาณ เก้าตารางเมตร ด้านบนมีไม้ไผ่ ลำใหญ่แข็งแรง ตั้งเป็นเสาลำโพง ผูกติดไว้สี่ลำโพงสี่ทิศ มีสายลำโพง ต่อออกจากหอกระจายข่าว ต่อยาวไปผูกติดกับต้นมะพร้าวอีกสองลำโพง ระยะอีกประมาณสิบเมตร เท่าที่กำลังเครื่องขยายเสียงจะส่งไปถึง

 

       ผู้ใหญ่บ้านหยิบเชือกเส้นน้อยอย่างหนา ยาวประมาณหนึ่งฟุต สอดเข้ากับแกนหมุนเครื่องปั่นไฟ ซึ่งใช้ระบบเติมน้ำมันเบนซินครั้งละหนึ่งลิตร เป็นรุ่นระบบเสียงดังฟังชัด ต่อเข้ากับเครื่องขยายเสียง

 

       ทุกอย่างพร้อมแล้ว ผู้ใหญ่วัง กระตุกเชือกที่พาดไว้กับแกนหมุนของเครื่องปันไฟทันที

 

       กระตุกเชือกครั้งที่หนึ่ง เสียงดัง ฟี้ฟี้ฟี้..........เงียบ

 

       กระตุกเชือกครั้งที่สอง เสียงดัง ฟี้ฟี้ฟี้..........ฟี้....

 

       และแล้วเสียงอึกทึกครึกโครมของเครื่องปั่นไฟก็ดังสนั่นกึกก้อง เปรียบปานประหนึ่ง งานวัดย่อยๆ

 

       ดาวดารินเข้านั่งประจำที่ ณ หอกระจายข่าวที่ มีแผ่นกระดาษจดรายการข่าว วางอยู่ ตรงหน้าไมโครโฟน

 

       “สวัสดีค่ะ พวกเราชาวหมู่บ้านกระชังทองทุกท่าน วันนี้มีข่าวสารจากผู้ใหญ่วังชา ปรีชา ถ้าได้ยินแล้วกรุณาบอกต่อๆ กันไปด้วยนะคะ มี่รายงานข่าว จากกรมอุตุนิยมวิทยา แจ้งมาว่า ในคืนนี้ เวลาประมาณเที่ยงคืน จะมีร่องมรสุมความกดอากาศต่ำ พาดผ่าน จังหวัดฉะเชิงเทราของเรา บริเวณลุ่มแม่น้ำบางปะกง ขอให้พวกเราเตรียมตัวให้พร้อม เตรียมโอ่ง ภาชนะต่างๆ รอรับน้ำฝน ที่จะตกลงมา ส่วนในกรณีบ้านใด ที่ยังไม่ได้ปรับซ่อม ปะผุ หลังคาบ้าน ก็ให้เตรียม กะละมัง กระป๋อง ไว้รอรับเม็ดฝนที่กำลังจะ หล่นรั่วลงมา นะคะ”

 

       มือของดาวดาริน กดเครื่องเทป เปิดเสียงดนตรีประกอบคั่นรายการ.....ดนตรีหยุด...

   

      “ขอฝากพวกสาวๆ ที่กลับบ้านมืดค่ำดึกดื่น ควรมีเพื่อนที่ไว้ใจร่วมเดินทาง เพราะมีรายงานข่าวแจ้งมาว่า มีแก๊งมิจฉาชีพซึ่งเคยมีคดีข่มขืน เดินทางมาใกล้ๆกับหมู่บ้านของเรา...

 

      เสียงดนตรี บรรเลง...  

 

       “อีกข่าวหนึ่ง มีข่าวดีจาก ผู้ใหญ่วัง ฝากมาบอกพวกเราชาวกระชังทองว่า เราจะจัดประกวด ปลากระชังดีเด่น เริ่มนับเวลาตั้งแต่สัปดาห์หน้าเป็นต้นไป เราจะมีกรรมการไปตรวจกระชังปลาที่เลี้ยงไว้ทุกเดือน เมื่อครบหกเดือน หากกระชังปลาของผู้ใด มีปลาอวบอ้วน สวยงาม เป็นที่ต้องการ ของตลาดมากที่สุด ก็จะได้รับโล่ห์รางวัล จากท่านผู้ว่าราชการจังหวัดเป็นสินน้าใจ และเป็นหลักประกัน คุณภาพของการเลี้ยงปลาในตลาดขายปลาให้กับ ผู้ได้รับรางวัล ให้มีรายได้อย่างงามต่อไป”

 

       ดนตรีคั่นรายการ....

 

       “ก่อนจากกันวันนี้ ผู้ใหญ่วัง ขอฝากบทกลอน มอบให้ชาวกระชังทอง ดังนี้

 

        กระชังดีกระชังเด่น เป็นสง่า

        กระชังปลาประกันหลักมีศักดิ์ศรี

        กระชังทองหมู่บ้านเราเข้าใจดี

        กระชังนี้ปลางามเด่นเป็นรางวัล

 

      สวัสดีค่ะ”

 

        ดาวดารินกลับมาบ้านเตรียมกางมุ้งไว้ให้น้องนอนก่อนจะไปดูกระชังปลากับแม่ที่ริมตลิ่ง

 

        คิดถึงพ่อขึ้นมาจากจิตใต้สำนึก ถ้าพ่ออยู่คงได้ดูความเจริญเติบโตของลูกน้อยฝาแฝดที่น่ารัก พ่อบอกดาวดารินว่า นามเรียกขานชื่อของดาว ตอนแรกพ่อเรียกว่าดาว เป็นชื่อในใบเกิดและยังไม่มีชื่อจริงในสำเนาทะเบียนบ้าน พ่ออยากให้ดาวมีชื่อจริง เพื่อเตรียมตัวก่อนเวลาไปเข้าโรงเรียนในอนาคต

 

        วันนั้น ดาวดารินยังจำได้ในเหตุการณ์บางอย่าง ถึงแม้จะยังเด็กเกินกว่าที่จะจำได้ทุกเรื่อง เด็กน้อยนามว่าดาว อายุสามขวบ ขี่คอพ่อเดินทางไปหาย่าที่อำเภอบางน้ำเปรี้ยว ย่าบอกว่า ดาวเอ๊ย ย่าจะพาหลานไปหาพ่อปู่ ชื่อว่าอะไรดาวจำไม่ค่อยได้ พ่อหันมาบอกว่าชื่อเหมือนเทวดา ย่าบอกว่า ย่าจะให้พ่อปู่ตั้งชื่อจริงให้นะหลานย่า แล้วจะให้พ่อปู่สืบดวงชะตาให้ด้วย วันนั้นดาวยังไม่รู้เลยว่า คำว่าสืบดวงชะตาคืออะไร หมายความว่าอย่างไรกัน เห็นคนชอบพูดถึงสิ่งนี้กันบ่อยๆ จำได้แต่คำว่า ตาที่อยู่บ้านเดียวกับยาย

 

        บ้านพ่อปู่มีอุปกรณ์เหมือนหิ้งพระมากมายสำหรับบูชา ตอนแรกเสียงพ่อปู่เป็นเสียงผู้หญิง พอป้าแกจุดธูปยกมือหิ้งบูชาไหว้ทำปากขมุบขมิบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็มีอันตัวสั่น พับๆๆๆๆ ดาวสะดุ้งตกใจส่งเสียงร้องจ้า ลูกตาดำของพ่อปู่หายไปเหลือแต่ตาขาว แล้วค่อยๆ หยุดนิ่ง ลูกตาดำกลับคืนมา หันมามองหน้าดาว เด็กน้อยยิ่งร้องสะอึกสะอื้นดังหนักขึ้น พ่อต้องรีบอุ้มออกไป ดาวได้ยินเสียงป้าผู้หญิงเปลี่ยนเป็นเสียงผู้ชาย เสียงห้าวและดังมาก แล้วย่าก็บอกพ่อว่า ได้ชื่อของดาวแล้ว พ่อปู่ตั้งชื่อให้ว่า ดาวดาริน ย่าทำหน้ายิ้มก่อนจะหน้าเสียลงไป

 

         พ่อดีใจที่ได้ชื่อจริงมาให้ลูก แต่พ่อลืมถามเหตุผลว่า ทำไมพ่อปู่ถึงตั้งชื่อ ว่าดาวดาริน

 

        “ดาว! ดาว!”

 

        เด็กสาววัยย่างสิบห้า ตกใจสะดุ้งเฮือก ตื่นจากภวังค์ หันไปมองตามเสียงเรียก

 

        “ดาว เร็วๆเข้า เด็ด กับ ดวง ชัก ตาตั้งแล้ว รีบไปบอกลุงนิลให้แม่หน่อยเร็ว”

 

        “จ้ะแม่”

 

        ดาวดารินรีบวิ่งไม่คิดชีวิต ไปหาเพื่อนบ้านที่อยู่บ้านติดกัน ลุงนิลรีบขับรถกระบะพาพวกเราไปหาหมอที่อยู่ในหมุ่บ้านซึ่งใกล้ที่สุด ชื่อยายบัวเผื่อนวัยหกสิบสี่ เป็น คนทรงจ้าว ชื่อว่าเจ้าแม่สารี มียาสมุนไพรพื้นบ้าน

 

         “ทำไงได้ล่ะลูก เงินเราไม่มีก็ต้ออาศัยหมอพื้นบ้านของเราก่อน”

 

        แม่ลดาตอบลูกสาว เมื่อถูกสายเลือดในอกซักถามว่า แม่จ๋า ทำไมไม่พาน้องไปหาหมอในเมือง

 

        เจ้าแม่สารีกำลังทำพิธีทรงจ้าวเข้าทรง ตัวสั่น พับๆๆๆๆ ลูกตาดำหายไปเหลือแต่ตาขาว แล้วค่อยๆ หยุดนิ่ง ลูกตาดำกลับคืนมา หันมามอง เด็กน้อยฝาแฝด เด็ด กับดวง ที่นอนยาวเหยียดแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า แม่ลดาเคยบอกว่า คนทรงเจ้าแม่สารี  ยังเป็นหมอตำแยประจำหมู่บ้าน เป็นผู้ทำคลอด ดาวดาริน เด็ด ดวง ให้ด้วย

 

        เจ้าแม่สารีเข้าประทับคนทรง ทุกคนยกมือไหว้ เจ้าแม่ยกมือขวาขึ้นตอบรับ

 

       “เจริญสุขเถิดลูกช้าง”

 

       “ช่วยลูกชายลูกด้วยเถิดเจ้าแม่”

 

       แม่ลดารีบบอก ด้วยน้ำเสียงขอร้อง ลุงนิลนั่งเอาใจช่วยอยู่ด้านหลังเราสองคน

 

       เจ้าแม่ยกมือขวาขึ้นตั้งฉากกับใบหน้าตนเองแล้วหลับตาสักพักหนึ่ง

 

       “เอ้อ...ลูกช้างไม่ต้องห่วงแล้ว”

 

       เจ้าแม่ลืมตาเอ่ยปากบอกพวกเรา

 

       “เจ้าลูกเจี๊ยบถูกกุมารหยอกเย้า เดี๋ยวเอาว่านฟ้าทะลายโจรไปบดผสมกับน้ำร้อนให้กินก็จะหาย”

 

       พวกเราลาเจ้าแม่ พาน้องกลับบ้านและทำตามที่ หมอยานามว่าเจ้าแม่สารี หรือป้าบัวเผื่อนบอก เด็ดกับดวงก็ฟื้นกลับคืนเป็นปกติ เราเสียค่ายกครูให้คนทรงไปสิบสองบาท แม่ลดาแวะเอาปลาสลิดไปฝากป้าบัวเผือนอีกสองตัว

 

 

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา