บุหลันดั้นเมฆ compact

บุหลันดั้นเมฆ compact

นักเขียนหนุ่มใหญ่เลื่องชื่อผู้ใช้ชีวิตกับงานเขียนและวิจารณ์งานเขียนสาบสูญไปยังโลกอื่นซึ่งอีกโลกหนึ่งเป็นวัฒนธรรมที่แปรปรวนและนักเขียนพบว่าตัวเองเป็นผู้ครองแผ่นดิน โปรดติดตาม

ผู้เขียน จตุบทจูไลน์ ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

compact

"ระบบกฏหมายพัฒนาในยุโรปเป็นแห่งแรกน่ะหรือ"

คุณศศินค้นคว้าหนังสือในหอสมุดเรื่องประวัติศาสตร์กฏหมาย ปัจจุบันตอนนี้ศศินลดระดับความสูงศักดิ์ เป็นเพียงหัวหน้าหมู่บ้าน แต่มีตำแหน่งเจ้าของคฤหาสวังหินอ่อนควบมา ในโลกนี้ป๋าวิชัย บุหงามาริสาใช้ชีวิตแบบคนในฐานะร่ำรวยมาก

สิ่งที่คาใจป๋าก็มีเรื่องบุพการีของตน ว่าเป็นใคร

ศศินปิดหนังสือประวัติศาสตร์กฏหมาย ลุกจากที่ไปยังชั้นหนังสือ หยิบมาอีกเล่มหนึ่งว่าด้วยแผ่นดินบุหลัน บุหลันดั้นเมฆเป็นอาณาจักรขนาดกลาง ใจกลางแผ่นดินมีพระราชวังหินอ่อน วังนั้นล้อมรอบไปด้วยหมู่บ้านหลากวัฒนธรรม ก็พอนึกอยู่ว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ได้พบมัมมี่ผ้าสีครามจากไอยคุปต์ รถม้าที่ฝีเท้ามีความเร็วมหาศาลพาป๋าแกไปเยี่ยมแผ่นดิน บางทีก็รู้สึกว่า มันวิ่งหรือวาร์ปกันแน่ ม้าอะไรกัน นอกแผ่นดินประกอบด้วยอาณาจักรอื่น ทวีปที่อาณาจักรบุหลันตั้อยู่เป็นทวีปมืด ชะอุ้ย รู้สึกเย็นสันหลัง ทวีปมืดนี้เป็นทวีปที่มีสัตว์ประหลาด ผีสาง ปีศาจ

เรื่องมันเหมือนนิยายผจญภัยยังไงยังงั้น ศศินในตอนนี้ไม่อยากได้ตำแหน่งสูงที่ต้องมีภารกิจต่องานราชการ เขาอ่านต่อไปอีกพบว่า ผู้นำแผ่นดินบุหลันจากรุ่นสู่รุ่น เกิดจากสวรรค์ พระเจ้าส่งลงมายังโลก ทำให้ป๋ารู้ว่าตนเองถูกนับถือจากประชาชนดั่งเทพบุตร เทพเจ้าบนสวรรค์ แต่ยังไงก็อยากอยู่แบบคนสามัญชน ถ้าเขาสิ้นอายุขัยแล้วชาติต่อไปก็อาจจะเกิดที่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ก็ย่อมได้

ตกกลางคืน ศศินเข้าสู่ภวังค์ในฝันอีกครั้ง

ในฝันเป็นเรื่องเกี่ยวกับศศินเป็นผู้กล้า ในการออกรบกับข้าศึก แบ่งเป็นข้าศึกเกาะเหล็กบนหลังม้า 200 ชีวิตปะทะกับผู้กล้าอย่างศศิน 1 ชีวิต

แต่ทันทีที่ผู้กล้าวิ่งบุกลุยไปตรงๆ ก็ต้องถูกกองทัพม้าเหยียบปางตาย

"แหก แหก แหก"

ฝันงั้นเหรอ รอบๆตอนนี้เป็นเวลากลางคืน เขาสังเกตเห็นกำแพงอิฐที่มองแล้วมันรู้สึกคุ้นเคย เจ้าแมวเหมียวลายดำที่เขาเลี้ยงนอนอยู่บนกำแพงทำปากหยับๆ

บ้านของเขา

หรือว่า การเชื่อมต่อโลกหนึ่งไปอีกโลกหนึ่งเปิดออกเวลาหลับฝัน อาจจะใช่ แต่ตอนนี้ก่อนอื่นขอพบหน้าลูกเมียก่อน เปิดประตู

"เฮ พ่อกลับมาแล้ว" ป๋าวิชัย บุหงามาริสา นักเขียนวัยหนุ่มใหญ่ผู้กลับมายังโลกแท้อีกครั้ง ไฟในบ้านเปิดสว่างเหมือนไฟให้กำเนิดพลังชีวิต

ลูกและภรรยาเดินออกจากห้องครัวมาหาแล้วตื้นตันใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่

"คุณคะ"

"พ่อขา"

ครอบครัวบุหงามาริสาที่แสนอบอุ่น วันนี้ป๋าวิชัยกลับมากอดกับครอบครัวอีกคร้้ง

"ว่าแต่ คุณหายไปไหนมาคะ"

"พ่อก็ อธิบายยากนะ ไปอยู่ที่ไกลแสนไกล"ป๋าวิชัยไม่สามารถอธิบายได้จริงๆ "ที่รักเตรียมอ่างน้ำให้ที ไปที่อื่นมาแล้วไมไ่ด้ล้างกายมานาน"

ถ้าเกิดว่าเขาต้องเปลี่ยนโลกในขณะนอนหลับ ทำให้นักเขียนกลัวการนอน จนเป็นกังวลว่าตัวเองจะหลุดไปอีกโลกง่ายๆ

ในเวลาเช้ามืดเขาเพลีย ขอบตาคล้ำจากการอดนอน สมองล้าไปหมด แต่การกลับมาของนักเขียนเลื่องชื่อทำให้เขาเป็นข่าวใหญ่ เขาต้องคอยหลีกหนีการสัมภาษณ์จากนักข่าวต่างๆ

ในห้องที่ทำงานของเขา กับกองเอกสารบนโต๊ะ แจกันดอกทานตะวัน นาฬิกาปลุก

เขาตั้งเวลาปลุกไว้อีกสี่ชั่วโมงข้างหน้า สภาพเขาไม่ค่อยไหวจริงๆ ถึงเวลาท่ต้องฟุบไปกับโต๊ะ

จนถึงเวลาที่นาฬิกาปลุกก็ลืมตา เขาไม่ได้ฝันอะไร เขารู้สึกว่าเขายังอยู่ในโลกเก่าของเขา เรื่องราวทั้งหมดเขาก็นึกสงสัยและอาจสรุปได้ว่าเป็นความฝันที่แสนยาวนานเท่านั้น

ได้เวลาออกรายการโทรทัศน์พอดี สัปดาห์นี้ทอล์คโชว์เรื่องผลงานหนังสือเล่มใหม่ของเขา และกระแสตอบรับก็เป็นไปด้วยดีและโด่งดังเป็นพลุแตกอีกเล่ม

ตอนเย็นป๋าวิชัยนั่งอ่านหนังสือในห้องส่วนตัว บนโต๊ะมีถาดใส่แอ็ปเปิ้ลสามผล น้ำชาเขียวถ้วยขนาดกลาง ตอนนี้อากาศดี เหมาะกับการอ่านหนังสือพักผ่อน

เขาใช้ชีวิตเป็นนักเขียนมาหลายปีแล้ว ถ้าเขาหาไอเดียใหม่ๆมาทำงานได้เขาก็จะทำ เขานึกถึงเรื่องโลกฝั่งโน้น แต่เรื่องราวยังไม่มากพอที่จะเขียนลงไปในกระดาษ ภรรยาเปิดประตูเดินเข้ามาข้างหลังและก็โอบกอดป๋าวิชัย

"ที่รัก รักษาสุขภาพ พักผ่อนให้เพียงพอ"

"อัก อักเออะ"

"อุ๊ยตาย ขอโทษค่ะกอดแน่นไปหน่อย คุณคะ คุณ"

ป๋าวิชัยหมดสติ ทำให้สติเข้าสู่ภวังค์อีกครั้ง ในตอนนี้ร่างของกายนอนคว่ำอยู่ เขาขยับร่างกายดันตัวให้ขึ้นจากพื้น รอบๆกายเห็นห้วงภวังค์สีชมพูอ่อนๆที่พร่ามัวไม่ชัดเจน เขาสังเกตจุดหนึ่งของภวังค์ เมฆหมอกปลิวออก พระจันทร์ที่ใหญ่กว่าตัวเขาอยู่ข้างหน้า เห็นประตู เขารู้สึกว่าพระจันทร์นี้มีอะไรจึงเปิดแง้ม ก่อนจะเปิดทั้งหมดเข้าไปข้างใน มันมืดไปหมด

และยามที่เขาตื่นขึ้นมา เขาพบว่านอนอยู่บนเตียงฟูกของอีกโลก เขาหยิกแก้มก็ไม่ได้ผล คุณศศินตื่นแล้ว หญิงไทยเตรียมขันน้ำให้ศศินดื่ม

"เป็นไงบ้างคะ"

ศศินดื่มน้ำ ยกมือตัวเองดู มองไปรอบๆห้องที่คุ้นเคย "ตอนนี้เวลาเย็นใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ"

ลูกน้องผู้ชายหนึ่งคนเข้ามาที่ห้องแล้วกล่าวถึงภารกิจ "ช่วยไปตรวจดูงานเขียนนักศึกษาของโรงเรียนที่ปราชญ์สอนประจำหมู่บ้านหน่อยครับคุณศศิน"

ศศินบอกลูกน้องเป็นนัยว่าสักครู่ ให้ลูกน้องลงไปทำงานโยธาต่อไป

สามนาทีผ่านไป เขามาพบกับปราชญ์ประจำหมู่บ้าน เรื่องที่ขอร้องศศินคือ ปราชญ์จะไปทำธุระก็ปล่อยให้ศศินตรวจงานของนักศึกษาผู้ซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นลูกศิษย์จำนวนหนึ่ง และศศินตรวจงานไปพบเข้าเรื่องหนึ่ง

"เรื่องคุ้นๆ นี่มันเรื่องของหนุ่มปริศนาในโลกแท้"

ศศินเพ่งมองข้อความ และยกสายตาขึ้น

"ว๊ากกกกก ไอ้หนุ่มไร้จุดกำเนิด " ส่งเสียงร้องด้วยความตกใจสุดขีด ร่างกายจะขยับหนีแต่ขาไม่มีเรื่ยวแรง "ช่วยด้วย ช่วยด้วย ข้าเจอผี"

"คุณ คุณเป็นอะไรครับ " นักศึกษาลนลาน พยายามเข้ามาประคองศศินให้ลุก

"ไม่ต้องเข้ามาใกล้ไอ้ผีสาง" ศศินสะบัดแขนอย่างรุนแรง ล้มกลิ้งไปตามพื้นหลายตลบ

นักศึกษาหนุ่มยืนอยู่ที่เดิม ดูเหมือนว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไร ศศินกลัวมาก ไม่รับฟังเหตุผลใดใด และชายหนุ่มก็ยืนอ่านผลงานของตัวเอง "สงสัยคงเป็นเพราะฝีมือไม่พอน่ะหรอ"

"ที่นี่ที่ไหน"

ศศินหนีมาอยู่ที่ใดไม่รู้คำตอบ

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา